ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ο θρυλικός προπονητής Buddy McGirt στο inthering.gr!



Mία συνέντευξη που δεν έχει ξαναγίνει από ελληνικό πυγμαχικό μέσο.


Ο Buddy McGirt δεν είναι κάποιος που χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις από αυτούς που ασχολούνται με το άθλημα. Δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, προπονητής πολλαπλών παγκόσμιων πρωταθλητών, μεταξύ τους ο Antonio Tarver, ο αξεπέραστος Arturo Gatti, και σήμερα ο Sergey Kovalev. Εντάχθηκε στο International Boxing Hall of Fame πέρυσι, η υψηλότερη τιμή που μπορεί να λάβει κάποιος. Το inthering.gr μίλησε μαζί του για την πορεία του ως αθλητής, το παρόν ως προπονητής, και τον επόμενο παγκόσμιο πρωταθλητή που ετοιμάζει.


Απολαύστε!


Buddy, αν και όλοι ξέρουμε ποιος είσαι, πες μας λίγα λόγια για πως ξεκίνησες να κάνεις πυγμαχία.


Είχα έναν ξάδελφο που έκανε πυγμαχία και κάθε φορά που πηγαίναμε στο σπίτι του θείου μου, ο θείος μου καυχιόταν για αυτό. Οπότε έπρεπε να έχω κι εγώ κάτι για το οποίο να καυχηθώ, ξέρεις; Και ήθελα να δοκιμάσω άλλα αθλήματα αλλά ήμουν απλά πολύ μικρόσωμος. Έπαιξα Αμερικανικό ποδόσφαιρο για δύο χρόνια αλλά είδα πως αυτό δεν μου ταίριαζε γιατί δυσκολευόμουν να βρω κράνος να χωράει στο κεφάλι μου ως παιδί (γέλια). Έγινα επαγγελματίας την τελευταία μου χρονιά στο Λύκειο, όταν ήμουν 18 χρονών.


Άρα ήταν γραμμένο να γίνεις πυγμάχος μάλλον.


Ναι. Τη δεύτερη χρονιά που έπαιζα ποδόσφαιρο, παίζαμε αγώνα και έκανε ψοφόκρυο, έβρεχε, και σκέφτηκα ‘θα μπορούσα να είμαι σε ένα ζεστό γυμναστήριο αυτή τη στιγμή αντί να περιμένω να κάνω κάποιον τάκλιν’. Οπότε στο ημίχρονο πήγα στον προπονητή, του έδωσα το κράνος και του είπα πως θα του έδινα τα υπόλοιπα εξαρτήματα τη Δευτέρα, και πήγα στο πυγμαχικό γυμναστήριο.


Πόσο χρονών ήσουν όταν έγινε αυτό;


Ήμουν 13 αλλά είχα ήδη ξεκινήσει πυγμαχία στα 12, στα δωδέκατά μου γενέθλια.


Και όταν πήγες στο γυμναστήριο ήταν στιγμιαίος έρωτας ή κάτι με το οποίο έπρεπε να εξοικειωθείς;


Όχι, το λάτρεψα. Ξεκίνησα 17 Ιανουαρίου 1976, στα γενέθλιά μου, και έδωσα τον πρώτο μου αγώνα 21 Φεβρουαρίου 1976, ούτε ένα μήνα μετά. Και μετά τον αγώνα περπάτησα σπίτι με τα μπαντάζ μου ακόμα στα χέρια. Το λάτρεψα.


Πριν 29 χρόνια, στις 29 Νοεμβρίου του 1991, έγινες πρωταθλητής της WBC και εν σειρά στα 67 κιλά, νικώντας τον Simon Brown. Τι θυμάσαι από εκείνο τον αγώνα;


Ειλικρινά; Θυμάμαι μόνο τον Lou Rawls να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο και η μητέρα μου λατρεύει τον Lou Rawls, οπότε όταν το είδα αυτό το θεώρησα ως σημάδι ότι θα νικήσω τον Simon Brown (γέλια).



Οπότε το ήξερες ότι θα ήταν καλός αγώνας.


Εκείνο το πρωί όταν ξύπνησα, για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, το προηγούμενο βράδυ είχα δει όνειρο στον ύπνο μου πως έβγαινα νοκ άουτ. Στον αγώνα όμως ήμουν τόσο βέβαιος που δε με ενδιέφερε· όποιος και να ήταν μπροστά μου, δε θα με νικούσε.

Αλλά δεν θυμάμαι τίποτα από τον αγώνα. Είχα μπει ‘στη ζώνη’ κατά τις εισαγωγές που δεν θυμάμαι τίποτα. Όταν τον έριξα νοκ ντάουν, δεν το θυμάμαι, έχω κενό. Έπρεπε να δω τον αγώνα μετά.


Θυμάσαι τίποτα από τους αγώνες σου με τους Meldrick Taylor και Pernell Whitaker;


Θυμάμαι πως ο πρώτος αγώνας με τον Pernell ήταν αγώνας σκακιού. Για να τον νικούσες έπρεπε να τον κάνεις αγώνα σκακιού.


Ποιος πιστεύεις θα νικούσε σε έναν υποθετικό αγώνα μεταξύ Meldrick και Pernell;


Ο Pernell. Καλύτερος μαχητής, δίχως αμφιβολία.


Τι ήταν που τον έκανε καλύτερο;


Όλα. Το ερώτημα είναι σε ποιου τη γωνία θα ήταν ο George Benton!


Για την πρώτη σου ήττα, από τον Frankie Warren, τι θυμάσαι;


Θυμάμαι πως έκανε μία εβδομάδα να μου φύγει η ένταση. Ο τύπος ήταν επάνω μου σαν φτηνό κοστούμι· χτυπούσε διαρκώς, ασκούσε πίεση, κινούταν διαρκώς. Ήταν αγώνας 15 γύρων και μου πήρε μερικές μέρες να αποφορτίσω.


Στη ρεβάνς όμως τον έβγαλες νοκ άουτ.


Ναι, αλλά ήταν δύσκολος αγώνας.


Θυμάμαι όμως πως στη ρεβάνς τον πόνεσα με ένα χτύπημα στο σώμα στον 4ο ή 5ο γύρο και εκεί σκέφτηκα ‘σε έπιασα τώρα’. Δεν είχα κάνει προετοιμασία για το σώμα, απλά έγινε, αλλά τότε ήξερα πως δεν μπορούσε τα χτυπήματα στο σώμα.


Με μία καριέρα 73-6 (48 ΚΟ) θα έπρεπε να αφιερώσουμε μία ξεχωριστή συνέντευξη για τα σπουδαία χρόνια σου ως πρωταθλητής! Πες μας, όμως, πότε το ήξερες ότι ήταν καιρός να κρεμάσεις τα γάντια σου;


Πως να σας το εξηγήσω...το σώμα σου στο λέει. Ο αθλητής είναι ο πρώτος που το ξέρει αλλά ο τελευταίος να το παραδεχτεί. Είχα χάσει την επιθυμία, ακόμα και η γυναίκα μου το είχε δει, και μου είχε πει να σταματήσω πολύ πριν αποσυρθώ. Μου είχε πει να αποσυρθώ πριν τον δεύτερο αγώνα με τον [Pernell] Whitaker γιατί δεν ήμουν ο ίδιος, δεν είχα την ίδια επιθυμία, είπε, και δεν ήθελε να με δει να παθαίνω ζημιά αν συνέχιζα.


Και είχε δίκιο. Είχα χάσει την επιθυμία μου. Την ημέρα που αγωνίστηκα με τον Pat Coleman, μετά τη νίκη μου, όλη η επιθυμία μου είχε φύγει μετά από εκείνο τον αγώνα.


Θα έλεγες ότι ήταν κάτι σωματικό ή διανοητικό, η έλλειψη της επιθυμίας;


Και τα δύο. Για κάποιους είναι σωματικό. Πέφτουν σε ένα απλό χτύπημα και - είναι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, αλλά είναι ένα κλάσμα πιο αργοί αντί για ένα κλάσμα πιο γρήγοροι. Και αστοχείς στα χτυπήματά σου για 1-2 εκατοστά. Για εμένα ήταν και τα δύο· το μυαλό μου δεν ήταν πλέον εκεί, το οποίο μπορεί να με επηρέασε σωματικά, δεν ξέρω.


Αυτά τα εκατοστά είναι η διαφορά μεταξύ αποφυγής ή προσγείωσης χτυπήματος του αντιπάλου.


Ακριβώς, και αυτή είναι η ‘γλυκιά επιστήμη’ της πυγμαχίας. Σε αυτό το επίπεδο πρόκειται για τις λεπτομέρειες. Όλοι μπορούν να μαχηθούν σε αυτό το επίπεδο. Το θέμα είναι ποιος μπορεί να το κανει πιο λεπτομερώς.


Πες μας λίγα λόγια τον Arturo Gatti.


Ξεκίνησα με τον Arturo μετά τον αγώνα με τον [Oscar] De La Hoya. Είχε προβλήματα στη ζωή του τότε. Ήταν δουλευταράς και ωραίος τύπος. Δεν εμπιστευόταν κόσμο εύκολα αλλά είχε καλή καρδιά.


Πως αισθάνεσαι σήμερα που είσαι πλέον μέρος της πυγμαχικής ιστορίας που δημιούργησε στην τριλογία του με τον Mickey Ward;


Είναι κάτι που δεν μπορεί να μου αφαιρέσει κανείς. Τότε βέβαια δεν το ήξερα πως θα κατέληγε να γίνεται κάτι τόσο μεγάλο. Αν και μετά τον δεύτερο αγώνα είχα καταλάβει πως ήταν καλοί αγώνες.


Πέρυσι μπήκες στο International Boxing Hall of Fame και είσαι πλέον στο πάνθεον του αθλήματος. Πώς νιώθεις για αυτό;


Είναι κάτι το οποίο ονειρεύεσαι και όταν γίνεται, είναι το ίδιο με το να γίνεσαι πρωταθλητής, κανείς δεν μπορεί να στο αφαιρέσει.


Ήταν στόχος σου αυτό ή απλά συνέβη;


Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έως ότου επισκέφτηκα το 1993. Τότε συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη υπόθεση ήταν.


Έχεις μιλήσει στην οικογένεια του Maxim Dadashev μετά τον τραγικό θάνατό του;


Δεν τους έχω μιλήσει.


Όσον αφορά τον Kovalev, είσαι αυτός που άλλαξε το στυλ του από τον ‘Krusher’ του παρελθόντος στο να δουλεύει πιο έξυπνα πίσω από το τζάμπ του. Αυτό ήταν κάτι που είδες αμέσως ή έπρεπε να πειραματιστείτε για να το βρείτε;


Αυτό που έγινε είναι πως είδα κάποια βίντεό του από όταν ήταν ερασιτέχνης και έτσι αγωνιζόταν, οπότε σκέφτηκα ‘γιατί δεν το κάνεις αυτό περισσότερο;’


Σχετικά με τον πρόσφατο αγώνα με τον Canelo, παρόλο που έληξε με νοκ άουτ, υπάρχει κάτι που θα έκανες διαφορετικά όσον αφορά τη στρατηγική;


Όχι. Τα πήγαινε καλά και εξέθεσε τον Canelo. Τον έπιασε με ένα πολύ καλό χτύπημα, και συμβαίνουν αυτα, αλλά όσον αφορά το σχέδιο αγώνα μας, δεν θα άλλαζα κάτι.


Έχεις μιλήσει με τον Sergey έκτοτε, σκέφτεται να αποσυρθεί;


Ναι, του μίλησα την περασμένη εβδομάδα, είναι μια χαρά. Κάναμε μία γενική συζήτηση αλλά όχι κάτι συγκεκριμένο. Είπε πως θέλει να επιστρέψει το πρώτο τρίμηνο του 2020. Σε καμία περίπτωση όμως δεν σκέφτεται να αποσυρθεί.


Ποια ήταν η άποψή σου για το Ruiz vs Joshua 2;


Για να είμαι ειλικρινής, δεν το είδα επειδή είχε αγώνα ποδοσφαίρου η κόρη μου και ήμουν εκεί.


Τι πιστεύεις για την βαρέων βαρών κατηγορία αυτή τη στιγμή; Ξεχωρίζει κάποιος για εσένα;


Ο Wilder γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει. Αυτό το δεξί. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει με αυτό το δεξί. Έχει επίσης βελτιωθεί σαν πυγμάχος, έχει γίνει πιο υπομονετικός.


Πρόσφατα αγωνίστηκε και ο μαχητής σου, ο Adam Lopez, εναντίον του Oscar Valdez στην κατηγορία υπερφτερού. Πως τον είδες;


Κοιτάξτε, δέχτηκε τον αγώνα μία ημέρα πριν, ανέβηκε μία κατηγορία, αγωνίστηκε με τον πρωταθλητή στα φτερού και τον έδερνε, μέχρι που διέκοψε τον αγώνα ο διαιτητής. Του είπα ‘έχεις τα πάντα να κερδίσεις, τίποτα να χάσεις’. Δεδομένου ότι ήταν κυριολεκτικά αντικαταστάτης της τελευταίας στιγμής θα έλεγα ότι τα πήγε περίφημα. Έχασε τη μάχη αλλά κέρδισε τον πόλεμο.


Παρόλο που ο Valdez δείχνει κάτι διαφορετικό με τους Reynoso είναι σαν να έχει χάσει αυτό το ‘έξαλλο’ αγωνιστικό στυλ που είχε πριν.


Κοιτάξτε, δεν λέω ότι είναι καλύτερος ή χειρότερος γιατι είναι σαν το παλιό ρητό ‘δεν είναι τι κάνεις, είναι πώς το κάνεις’. Οπότε δεν είναι τι του δείχνουν, είναι πώς του το δείχνουν. Απλά χρειάζεται αυτό το κάτι παραπάνω για να καταλάβει τι μπορεί και δεν μπορεί να κάνει. Πιστεύω όμως πως πρέπει να το βρει γιατί είναι σε μία πολύ επικίνδυνη κατηγορία αυτή τη στιγμή.


Με ποιους μαχητές δουλεύεις αυτή τη στιγμή, κάποιο ανερχόμενο όνομα;


Έχω έναν Καζακστανό, τον Janibek Alimkhanuly, 25-26 ετών, ο οποίος θα είναι ο επόμενος παγκόσμιος πρωταθλητής, δίχως αμφιβολία.



Τι θες πεις κλείνοντας;


Ευχαριστώ όλους τους οπαδούς για την αγάπη και την υποστήριξή τους, καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλους.


Φωτο: buddymcgirtboxing/Instagram

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now