11.02.1949: Pep vs Saddler II


Υπάρχει μία ορισμένη αύρα μυστηρίου στους θρυλικούς αγώνες του παρελθόντος, μία νοσταλγία που μιλάει για μία εποχή που η «γλυκιά επιστήμη» ήταν το δημοφιλέστερο άθλημα και κυριαρχούσε. Έχουν απομείνει μόνο ελάχιστοι ακόμα λάτρεις που είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν μερικούς από τους μεγαλύτερους αγώνες που γνώρισε ποτέ η πυγμαχία, αλλά χωρίς φιλμ για να δούμε πολλούς από αυτούς, μπορούμε μόνο να φανταστούμε πόσο σπουδαίοι ήταν.


Η δεύτερη συνάντηση μεταξύ του Willie Pep από το Κονέκτικατ και του Sandy Saddler από το Χάρλεμ, μία αναμέτρηση στην οποία απονεμήθηκε το βραβείο του Αγώνα της Χρονιάς για το έτος 1949 από το περιοδικό Ring, αποτελεί το τέλειο παράδειγμα ενός τέτοιου αγώνα. Για τους περισσότερους από εμάς, τα μόνα που ξέρουμε είναι η τεράστια σημασία του αγώνα λογω αυτών που γράφτηκαν από τους δημοσιογράφους που ήταν εκεί για να τον παρακολουθήσουν, με τις λέξεις τους να υφαίνουν μία ιστορία ικανότητας, γενναιότητας, και εξυπνάδας.


Willie Pep aka "The Will O'the Wisp"

Όταν ο Pep έχασε τον τίτλο του από τον Saddler στις 29 Οκτωβρίου του 1948, πολλοί πίστευαν ότι η καριέρα ενός από τους μεγαλύτερους μαχητές όλων των εποχών στα φτερά είχε φτάσει σε ένα απότομο τέλος. Ο Pep βγήκε νοκ άουτ στον τέταρτο γύρο της αναμέτρησης και η γενική συναίνεση ήταν πως ήταν τελειωμένος:


«Ο Willie Pep έχει ξοφλήσει αφού έχασε το πρωτάθλημα πυγμαχίας του στα φτερά από τον Sandy Saddler. Αυτό φαίνεται να είναι η επικρατούσα άποψη μετά την εκπληκτική νίκη με νοκ άουτ την Παρασκευή το βράδυ από τον Saddler, έναν λιγνό γρονθοκόπο από το Χάρλεμ, στα 2:38 του τετάρτου γύρου», έγραψε η The Milwaukee Journal.


Ενώ ο Pep μπορεί όντως να ήταν ο καλύτερος μαχητής στα φτερά που υπήρξε ποτέ, η νοκ άουτ ήττα από τον Saddler, οι 136 περίπου αγώνες, και το αεροπορικό δυστύχημα που σχεδόν κόστισε τη ζωή του το 1947, αποδείχθηκαν αρκετά για πολλούς ώστε να τον χαρακτηρίσουν τελειωμένο μαχητή. Αλλά, όπως λέει η παροιμία, «γελάει καλύτερα αυτός που γελάει τελευταίος.»


Ο Pep ήρθε στο προσκήνιο το 1942 όταν νίκησε στα σημεία τον μελλοντικό Hall of Fame μαχητή Chalky Wright στο Madison Square Garden στη Νέα Υόρκη. Θα έφτανε το 62-0 πριν από την πρώτη επαγγελματική του ήττα, μία απόφαση από τον παγκόσμιο πρωταθλητή στα ελαφρά βάρη, Sammy Angott. Η ήττα σήμαινε ελάχιστα ωστόσο, καθώς ο Pep εξακολουθούσε να κυριαρχεί και θα έμενε αήττητος για 72 συνεχόμενους αγώνες πριν πέσει στα βαριά χέρια του Saddler. Τα επίθετα σε υπερθετικό βαθμό δεν μπορούν να περιγράψουν την ηγεμονία του Pep στην κατηγορία, αλλά ο αναπάντεχος τρόπος με τον οποίο ο Saddler του πήρε το στέμμα είχε ως αποτέλεσμα λίγοι να πιστεύουν ότι ο Pep είχε αυτά που χρειαζόταν για να πάρει πίσω τον τίτλο.


O Sandy Saddler πήρε τον τίτλο του Pep με νοκ άουτ στον τέταρτο το 1948


Η πορεία του Saddler προς τον τίτλο ήρθε με τη μορφή ωμής βίας. Το λιγνός μαχητής από το Χάρλεμ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γρονθοκόπους του αθλήματος και είχε αποτελειώσει πολλούς αντιπάλους στα φτερά και τα ελαφρά βάρη με τη δύναμή του, πριν τελικά λάβει μία ευκαιρία τίτλου στα φτερά.


Η δεύτερη συνάντηση μεταξύ των δύο μαχητών είχε προγραμματιστεί για τις 11 Φεβρουαρίου του 1949, με τη ρεβάνς να γίνεται μόνο και μόνο λόγω ρήτρας στο συμβόλαιο του Pep. Ο προμότερ Harry Markson είχε ελάχιστες ελπίδες ότι ο αγώνας θα είχε επιτυχία. Ωστόσο αυτό αποδείχθηκε λάθος καθώς τα εισιτήρια έγιναν περιζήτητα!


Η δεύτερη αναμέτρηση μεταξύ των δύο μαχητών στα φτερά δεν αναμενόταν να έχει τόσο μεγάλη επιτυχία


Είτε ήταν ελπίδα, σεβασμός, ή πραγματική πεποίθηση ότι ο Willie Pep θα μπορούσε πραγματικά να κερδίσει τον τίτλο του πάλι, φαινόταν σαν να είχαν μιλήσει οι οπαδοί: αυτός ήταν ένας αγώνας μεγάλης σημασίας. 19.097 οπαδοί εμφανίστηκαν στο Madison Square Garden το βράδυ της 11ης Φεβρουαρίου 1949. Το νεαρό λιοντάρι από το Χάρλεμ είχε καταβροχθίσει τον γηραιότερο αντίπαλό του πριν από τρεις και κάτι μήνες και ο κόσμος ήταν έτοιμος να δει αν ο σπουδαίος Pep ήταν έτοιμος να πάρει πάλι τον τίτλο του από έναν τόσο άγριο αντίπαλο.


Όσοι είχαν εισιτήρια είδαν έναν από τους καλύτερους αγώνες όλων των εποχών

Το καμπανάκι χτύπησε, και προς έκπληξη του πλήθους, ο Pep βγήκε στην επίθεση. Χτύπησε πολλαπλές φορές το πρόσωπο του Saddler με το γρήγορο αριστερό του, προσγειώνοντας τριάντα επτά τζάμπ στον εναρκτήριο γύρο. Η ταχύτητα του χεριού του πρώην πρωταθλητή είχε επιστρέψει, κάτι που πολλοί παρατηρητές πίστευαν ότι ο Pep είχε χάσει αφού είχαν παρακολουθήσει την μουντή απόδοσή του στην πρώτη σύγκρουση. Οι New York Times περιέγραψαν την έναρξη του Pep στον αγώνα ως «μία επίδειξη εκθαμβωτικής ταχύτητας που έκανε τον Sandy να μοιάζει με αρχάριο.»


Ο Saddler προχωρούσε προς τα εμπρός ασταμάτητα, παρά τα τζάμπ του Pep, αλλά ο επιδέξιος Willie κρατούσε τον αντίπαλό του σε απόσταση με τις υπέροχες κόντρες του, όπως περιέγραψε η The Chicago Tribune:


«Σχεδόν πάντα ο Saddler προχωρούσε προς τα εμπρός, ‘ζυγίζοντας’ τον Willie με ορθάνοιχτα μάτια αλλά ο Pep ήταν πάρα πολύς για αυτόν με τα αντιχτυπήματά του.»


Αλλά τα αντιχτυπήνατα δεν ήταν η μόνη στρατηγική του Pep για να κρατήσει τον Saddler σε απόσταση. Χρησιμοποίησε κάποιες «αμφισβητήσιμες τακτικές» σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και προειδοποιήθηκε από τον διαιτητή για πάλη στον πρώτο γύρο και αντίχειρες στο πρόσωπο του Saddler στον τρίτο.


Οτιδήποτε για τη νίκη


Όμως, ο Pep δεν μπορούσε να απωθεί για πάντα τα καταστροφικά χτυπήματα που του έριχνε ο Saddler και στον τέταρτο ο πρωταθλητής άρχισε να βαθουλώνει την άμυνα του διεκδικητή. Ο Sandy προσγείωσε βάναυσα χτυπήματα στο σώμα και πέρασε ξυστά από το πρόσωπο του Pep πολλές φορές, πάντα λίγα μόλις εκατοστά μακριά από το να τον έβρισκε μία οβίδα που αναμφισβήτητα θα είχε τελειώσει τον αγώνα, καθώς τέτοιος ήταν ο δυναμίτη που είχε ο Saddler στις γροθιές του.


Ο Sandy προσγείωσε ένα δυνατό αριστερό στον πέμπτο, σκίζοντας το δεξί μάγουλο του Pep, αλλά η πληγή, η οποία αιμορραγούσε καθόλη τη διάρκεια του αγώνα, λίγα έκανε για να σταματήσει τον Pep από το να κυριαρχεί επί του αντιπάλου του. Προσγείωσε κάθε είδους χτυπήματα στους επόμενους έξι γύρους, επιτιθέμενος από κάθε πιθανή γωνία, επιδεικνύοντας την υπέρτατη κίνησή του, ενώ παράλληλα απέφευγε τις επιθετικές προσπάθειες του αντιπάλου του να προσγειώσει ένα χτύπημα νοκ άουτ.


Ο Saddler άρχισε να κερδίζει περισσότερη δυναμική και έβρισκε στόχο στα τέλη του γύρου, σκίζοντας εκ νέου τον Pep πάνω από το δεξί του μάτι στον δέκατο τρίτο γύρο και στον δέκατο τέταρτο φάνηκε σαν να μπορεί τελικά να τον πιάσει, καθώς τον χτύπησε με πολυάριθμα χτυπήματα τα οποία τον κλόνισαν. Προς έκπληξη όλων, ο Pep ξεπέρασε τη θύελλα και βγήκε αποφασισμένος να τα δώσει όλα στον τελευταίο γύρο. Όπως έγραψαν οι The New York Times:


«[Ο Pep] προκάλεσε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό στον δέκατο πέμπτο, όταν, αφού ξεπέρασε την πυρκαγιά του δεκάτου τετάρτου, επέστρεψε για να αγωνιστεί με τον Saddler σε όλο το ρινγκ με μία δύναμη που ελάχιστοι, αν όχι κανείς, πίστευαν ότι είχε.»


Το πλήθος ζητοκραύγασε όταν ανακοινώθηκαν οι βαθμολογίες και υψώθηκε το χέρι του Pep.


«Έξαλλο χάος ξέσπασε στο Garden», ανέφερε η The Chicago Tribune, «το οποίο ήταν γεμάτο με μανιασμένους οπαδούς του Pep καθώς ο εκφωνητής Johnny Addle έδωσε την ομόφωνη απόφαση.»

Ο Pep έδειξε εκπληκτικές ικανότητες και στρατηγική στον αγώνα


Ο Willie Pep είχε κερδίσει πάλι το πρωτάθλημα κόσμου στα φτερά, γίνοντας ο πρώτος άνθρωπος να ανακτήσει τον τίτλο στα 57 κιλά μετά τον George Dixon το 1898. Αλλά ακόμα πιο σημαντικά, το είχε κάνει με εντυπωσιακό τρόπο. Και οι τρεις βαθμολογίες ήταν υπέρ του Pep με διαφορά πέντε, έξι και επτά σημείων. Η νίκη, και ο τρόπος με τον οποίο ο Pep πήγε ενάντια στις πιθανότητες και νίκησε πειστικά έναν τόσο ικανό και επικίνδυνο μαχητή, οριστικοποίησε τη θέση του ως έναν από τους καλύτερους κιλό προς κιλό πυγμάχους όλων των εποχών.


Ίσως τα λόγια του διάσημου αθλητικογράφου James P. Dawson απεικόνισαν καλύτερα το τεράστιο μέγεθος του τι πέτυχε ο Pep όταν έγραψε:


«Ο Pep έδωσε τον μεγαλύτερο αγώνα της καριέρας του. Χρησιμοποίησε κάθε ουγκιά δύναμης μέσα στο συμπαγές μικρό του σώμα και όλη την εξυπνάδα που έχει συσσωρεύσει εδώ και έντεκα χρόνια ως ερασιτέχνης και επαγγελματίας μαχητής για να αποκτήσει το θρίαμβο. Το πόσο καλά το πέτυχε αντικατοπτρίζεται στην κατάταξη των κριτών. Και στο δρόμο προς τη νίκη απέδειξε ότι είναι ένας από τους μεγαλύτερους πρωταθλητές στα φτερά που γνώρισε το ρινγκ.»

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now