Canelo vs Golovkin 2

17.09.2018

 

 

Υπήρξαν δύο στιγμές στον δωδέκατο γύρο της ρεβάνς μεταξύ του Saul "Canelo" Alvarez με τον Gennady Golovkin που απεικόνισαν πώς ο Golovkin θα μπορούσε να είχε κάνει τον αγώνα του Σαββάτου πολύ πιο εύκολο για τον εαυτό του. Κατά τη διάρκεια του τεταμένου, τελευταίου γύρου, δύο φορές ο Golovkin υποχώρησε και άρχισε να περιστρέφεται μακριά από τον Canelo. Και τις δύο φορές ο Canelo σήκωσε τα χέρια του και έγνεψε στον Golovkin, σαν να του έλεγε: «Όχι, μείνε εδώ και αντιμετώπισέ με». Και όπως ένα υπάκουο κατοικίδιο που ανταποκρίθηκε στο αφεντικό του, ο Golovkin υπάκουσε και συνεχίστηκε ο σφοδρός αγώνας.

 

Το ότι ο Golovkin ακολούθησε τις επιθυμίες του Canelo ενίσχυσε ένα σημαντικό στρατηγικό λάθος που έκαναν τόσο ο ίδιος όσο και ο προπονητής του Abel Sanchez. Οι λόγοι για τους οποίους ο Alvarez απαίτησε να τον αντιμετωπίσει ο Golovkin στο κέντρο του ρινγκ ήταν απλοί: Δεν μπορούσε να κινηθεί πλευρικά ή να σπρώξει με το πίσω πόδι του.

 

Ο Canelo, ο οποίος έκανε αρθροσκοπική επέμβαση στο δεξί του γόνατο τον Απρίλιο, αγωνίστηκε φορώντας επιγονατίδα στο πόδι που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει για να πατήσει κάτω δυνατά και να σπρώξει. Ήταν σαφές στον αγώνα πως ο Canelo έσερνε το δεξί του πόδι. Σχεδόν όλο του το βάρος ήταν στο μπροστινό του πόδι και αυτή δεν είναι η παραδοσιακή του θέση όταν πυγμαχεί· συνήθως έχει τέλεια ισορροπία.

 

Πολλά ειπώθηκαν για το πώς ο Canelo άλλαξε την προσέγγισή του από τον πρώτο αγώνα, και σίγουρα το έκανε. Αντί να αγωνίζεται από τα σχοινιά για μεγάλο μέρος του γύρου, ο Canelo ήρθε στο κέντρο του ρινγκ και αγωνίστηκε με συνδυασμούς, ξεχνώντας τα δυνατά χτυπήματα από απόσταση, τα οποία απαιτούν μεγαλύτερη μετατόπιση του βάρους από το πίσω στο μπροστά πόδι. Ο Canelo αγωνίστηκε εξ ολοκλήρου στην κοντινή απόσταση, στο «μέσα». Νομίζουμε ότι αυτές οι αλλαγές, εν μέρει, θα μπορούσαν να αποδοθούν σε στρατηγική απόφαση ώστε να φανεί ως ο επιτιθέμενος στον αγώνα, αλλά πιστεύουμε ότι, κατά κύριο λόγο, αγωνίστηκε με αυτό το στυλ από αναγκαιότητα.

 

Ας εξετάσουμε τον αγώνα από τα σχοινιά για μια στιγμή. Όταν ένας πυγμάχος έχει την πλάτη του στα σχοινιά, χρησιμοποιεί το πίσω πόδι του για να σπρώξει, να κατευθύνει και να απαντήσει. Το πίσω πόδι έχει σχεδόν όλο το βάρος. Ο Canelo δεν ξόδεψε καθόλου χρόνο στον αγώνα του Σαββάτου να το κάνει αυτό επειδή η οπτική του αγώνα από τα σχοινιά είναι κακή για τους κριτές· κάνουν τον αντίπαλο να μοιάζει με αυτόν που ξεκινάει την δράση, ανεξάρτητα από την επιτυχία του. Αλλά το πιο σημαντικό είναι πως δεν μπορεί κανείς να αγωνιστεί στα σχοινιά εάν το πίσω πόδι δεν παρέχει επαρκή σταθερότητα. Και για εμάς, ήταν σαφές ότι αυτό συνέβη.

 

Μεταξύ γύρων, όταν οι κάμερες του HBO επικεντρώθηκαν στη γωνία του Golovkin, ο Sanchez συνέχισε να λέει στον Golovkin να κρατά τη θέση του και να πάει για το νοκ άουτ. Δυστυχώς, ο Sanchez παρασύρθηκε από την κόντρα για το ποιος έχει τον μεγαλύτερο ανδρισμό και δεν εξέτασε άλλες επιλογές για να κερδίσει τον αγώνα. Αυτό είναι που ήθελαν στον πρώτο τους αγώνα τον περασμένο Σεπτέμβριο και ίσως να πίστευαν ότι το ίδιο θα τους ευνοούσε και στον δεύτερο, αλλά το Σάββατο, υπήρχε μία διαφορετική, σαφέστερη και ίσως λιγότερο βασανιστική οδός για τη νίκη. Στο τέλος όμως, ο Sanchez (και κατ’ επέκταση ο Golovkin) έδωσαν τον αγώνα που ήθελε ο Canelo.

 

Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, ο Sanchez περιορίστηκε από την έννοια του «Μεξικανικού στυλ». Θα έπρεπε να είχε προσαρμοστεί, ίσως ακόμη και να είχε προετοιμαστεί για μία λιγότερο ευκίνητη εκδοχή του Canelo, και να είχε «Σχέδιο Β» που θα έδινε έναν πολύ πιο εύκολο δρόμο για τη νίκη. Αν και δεν είναι το προτιμώμενο στυλ του Golovkin, δεν είναι ότι ο Καζακστανός δεν μπορεί να χτυπήσει και να αλλάξει θέση· το έκανε τόσο όμορφα κατά του David Lemieux, χρησιμοποιώντας το τζαμπ και την κίνησή του στο ρινγκ για να κερδίσει γύρους εύκολα πριν την διακοπή του αγώνα, αφού ο Lemieux δεν είχε καμία απάντηση.

 

Αυτό που χρειαζόταν ο Golovkin προχθές ήταν περισσότερο ένα «Αμερικάνικο στυλ» - αυτό του πυγμάχου ο οποίος όμως μπορεί και να ανταλλάξει χτυπήματα όταν χρειαστεί. Μόλις κατέστη σαφές ότι ο Canelo δεν μπορούσε να κινηθεί πλευρικά, ο Golovkin έπρεπε να κυκλώσει τον Canelo με το τζάμπ και να χρησιμοποιήσει γωνίες για να τον αναγκάσει να κάνει επαναφορά στη θέση μάχης του, που θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο για αυτόν εξαιτίας του γονάτου του.

 

Το πρόβλημα με κάθε μαχητή που τοποθετεί πάρα πολύ βάρος στο μπροστινό του πόδι είναι ότι μπορεί να κινείται μόνο σε ευθείες γραμμές. Αν ο Golovkin είχε ενσωματώσει περισσότερα στοιχεία παραδοσιακής πυγμαχίας στον αγώνα του, κατά πάσα πιθανότητα θα είχε πάρει τη νίκη. Οι πραγματικά ευέλικτοι μαχητές και προπονητές επιλέγουν το στυλ που τους δίνει την καλύτερη ευκαιρία να νικήσουν. Ταλέντα όπως ο Mayweather, ο Crawford και ο Lomachenko θα μπορούσαν να νικήσουν έναν αντίπαλο με οποιονδήποτε τρόπο θέλουν. Δυστυχώς για τον Golovkin, αυτός και η ομάδα του είχαν έλλειψη φαντασίας και παρέμειναν αιχμάλωτοι στην αντίληψη του «ανδρισμού» και του «Μεξικάνικου στυλ».

 

Υπενθυμίζουμε ότι ο Golovkin ήταν ασημένιος Ολυμπιονίκης το 2004 στη χώρα μας και διαθέτει ένα από τα καλύτερα τζάμπ στο άθλημα. Του έλειπαν ωστόσο οι σωστές οδηγίες από τη γωνιά του και η αναγνώριση ότι ένα διαφορετικό σχέδιο θα μπορούσε να είναι καλύτερο.

 

Για τον Canelo, παρά την χειρουργική επέμβαση και την επακόλουθη μετεγχειρητική φυσικοθεραπεία, η φυσική του κατάσταση ήταν πολύ βελτιωμένη στον δεύτερο αγώνα. Ίσως από τον ένατο γύρο η αντοχή του άρχισε να πέφτει λίγο, αλλά στον πρώτο αγώνα είχε ήδη θέματα από τον τέταρτο. Η αντοχή του ήταν πολύ εντυπωσιακή το Σάββατο.

 

Εύσημα πρέπει επίσης να δοθούν και στον προπονητή του Canelo, Eddy Reynoso. Πριν από χρόνια, ο Reynoso είχε δεχτεί πολύ κριτική, δικαιολογημένα, για την άχρωμη απόδοση του Alvarez εναντίον του Mayweather, όπου ήταν σαφές ότι ο προπονητής δεν είχε εναλλακτικό σχέδιο. Ωστόσο, καθώς ο Canelo έχει εξελιχθεί ως μαχητής και ο Reynoso έχει αποκτήσει επιπλέον εμπειρία ενάντια σε κορυφαίους αντιπάλους, η βελτίωση του Eddy ήταν τεράστια. Ο Canelo είναι τώρα μαχητής που μπορεί να κερδίσει έναν αγώνα σε κοντινή απόσταση ή από μακριά, με κοντινά μονά χτυπήματα ή συνδυασμούς, κατά μήκος των σχοινιών ή στο κέντρο του ρινγκ, κόβοντας το ρινγκ ή αλλάζοντας θέση για να αποφύγει την πίεση, έχοντας την πρωτοβουλία ή βγαίνοντας στην κόντρα. Με λίγα λόγια, ο Reynoso βοήθησε στη δημιουργία ενός από τους πιο ευέλικτους πυγμάχους του αθλήματος.

 

Παρ' όλα αυτά, πιστεύουμε ότι ο Golovkin νίκησε, ακόμα και αν έπεσε στην παγίδα του Canelo. Τον είδαμε να κερδίζει επτά γύρους προς πέντε, ή 115-113, αλλά σίγουρα υπήρχαν αρκετοί γύροι που ήταν πολύ δύσκολο να βαθμολογηθούν. Το 7-5 λοιπόν μπορεί να γίνει 6-6 ή ακόμα και 7-5 υπέρ του Canelo, ανάλογα το τι βλέπει ο καθένας σε έναν αγώνα. Ο Canelo πιστεύουμε ότι κέρδισε τον αγώνα των εντυπώσεων λόγω όλων των παραπάνω, και σαφώς είχε το πλεονέκτημα της έδρας, οπότε και το αποτέλεσμα που είδαμε. Συνολικά, ήταν ένας πάρα πολύ καλός, κοντινός αγώνας. Ίσως να μην κέρδισε ο σωστός μαχητής, αλλά μπορούμε να δούμε πως βγήκε η απόφαση αφού ο Μεξικανός κέρδισε τον αγώνα της στρατηγικής. Έλεγχε συχνά το κέντρο του ρινγκ, έριχνε καταπληκτικά αριστερά κροσέ, δεξιά άπερκατ κεραυνούς, εντυπωσιακούς συνδυασμούς και επιβλητικά τζάμπ.

 

Ο Golovkin και ο Sanchez ηττήθηκαν από τους εαυτούς τους. Παρόλο που ο Sanchez είναι σπουδαίος προπονητής, η απόδοση του Σαββάτου ήταν μεγάλη αποτυχία και υπογράμμισε τους περιορισμούς του. Αυτό που χρειαζόταν ήταν να σκεφτεί αντισυμβατικά και να κάνει επιτόπου τις απαραίτητες προσαρμογές. Ο Golovkin παραμένει ένας από τους καλύτερους μαχητές της γενιάς του αλλά θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα αν είχε πάρει το αποτέλεσμα.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring