Γιατί η Μεγάλη Βρετανία είναι σήμερα η κυρίαρχη δύναμη και το επίκεντρο της παγκόσμιας πυγμαχίας



Πριν από ένα χρόνο, η Μεγάλη Βρετανία ξεπέρασε τις ΗΠΑ για να γίνει το έθνος με τον μεγαλύτερο αριθμό παγκόσμιων πρωταθλητών στην επαγγελματική πυγμαχία. Τέτοιες στατιστικές μετατοπίσεις συμβαίνουν συχνά στον αθλητισμό· μια κυρίαρχη δύναμη να ανατρέπεται από μια μικρότερη, παραδοσιακά ασθενέστερη δύναμη.


Όταν μιλάμε για έναν παίκτη σε μια ομάδα ή μια ίδια ομάδα που κερδίζει έναν ιστορικά κυρίαρχο αντίπαλο, το γεγονός συχνά είναι ότι αυτό το επίτευγμα είναι μια στατιστική ανωμαλία, η οποία διορθώνεται μέσα σε μια ή δύο σεζόν όταν η γνωστή αθλητική ομάδα ανακτά την κυριαρχία της, οπότε επανέρχεται το κατεστημένο και η δυναστεία αποκαθίσταται. Αλλά η αλλαγή που έλαβε χώρα στην πυγμαχία πέρυσι δεν ήταν υπόθεση μιας ομάδας σε ένα πρωτάθλημα που πέτυχε κάτι κατά τη διάρκεια μιας μόνο σεζόν.


Το ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έγινε το πιο πετυχημένο πυγμαχικό έθνος ανά αριθμό πρωταθλητών, οφειλόταν σε έναν επιβλητικό αριθμό δεκατριών πυγμάχων που ήταν παγκόσμιοι πρωταθλητές από τις ελαφρύτερες μέχρι τις βαρύτερες κατηγορίες. Το τεράστιο εύρος της δύναμης στη βρετανική πυγμαχία αποδεικνύει μια διαρκή ολόπλευρη κυριαρχία που ξεκίνησε από τα θεμέλια· από τα τοπικά γυμναστήρια της χώρας, γεγονός που υποδηλώνει ότι η μετατόπιση της δυναμικής ξεκίνησε πολύ πριν αποκομισθούν οι ανταμοιβές.


Ένας παράγοντας που συνέβαλε στη σημερινή επιτυχία ήταν η δημιουργία του GB Boxing το 2008, μια οργάνωσης που διαχειρίζεται την πτυχή του World Class Boxing Programma (WCPP). Το WCPP, ένας οργανισμός χρηματοδοτούμενος από το Εθνικό Λαχείο του Ηνωμένου Βασιλείου (σ.σ !), δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει την «επιτυχία των σημαντικότερων αθλητικών εκδηλώσεων του κόσμου, κυρίως των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων». Παρόλο που δεν είναι απόλυτα αλληλένδετοι οργανισμοί, η απόδοση του Ηνωμένου Βασιλείου στους τρεις τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες, συμπεριλαμβανομένων των επιδόσεών του στην ερασιτεχνική πυγμαχία σε αυτούς τους αγώνες, θα συνιστούσε μια συνολική θετική κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση για τον αθλητισμό γενικότερα στους Βρετανικούς Νήσους. Στο Πεκίνο, το Λονδίνο και το Ρίο, η ομάδα GB Boxing τελείωσε 4η, 3η και 2η αντίστοιχα στα μετάλλια και 6η, 1η και 5η στην κατηγορία της πυγμαχίας. Λαμβάνοντας υπόψη τον σχετικά μικρό πληθυσμό του Ηνωμένου Βασιλείου, τα κατορθώματα είναι πραγματικά εντυπωσιακά.


Συγκρίνετε αυτό με την πρόσφατη απόδοση της ομάδας των ΗΠΑ που είχαν τις χειρότερες επιδόσεις τους στην πυγμαχία σε Ολυμπιακούς αγώνες το 2012 όπου - για πρώτη φορά στην ιστορία τους - δεν κέρδισαν ούτε ένα μετάλλιο, και στο Πεκίνο, πριν από αυτό, κέρδισαν μόνο ένα χάλκινο. Βάλτε το σε βαθύτερο πλαίσιο - ότι στην ιστορία τους οι ΗΠΑ έχουν κερδίσει πάνω από εκατό μετάλλια μόνο στην πυγμαχία, και καταλαβαίνετε ότι η μετατόπιση της ισορροπίας δυνάμεων γίνεται ακόμη πιο σαφής.


Ενώ οι αληθινά κερδοφόροι αγώνες που αποφέρουν το μεγάλο χρήμα έχουν γεννηθεί στις ΗΠΑ και σχεδόν αποκλειστικά από τη μηχανή ονόματι Mayweather (Jr.), οι αγώνες αυτοί δεν απεικονίζουν ένα οικονομικά υγιές περιβάλλον ενώ η τηλεθέαση και η παρουσία στους αγώνες στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει δείξει ότι έχει γίνει η πιο υγιής και η πιο ισχυρή αγορά στον κόσμο για το άθλημα.


Αυτό που πραγματικά πυροδότησε τη βρετανική επαγγελματική σκηνή και την ανέβασε εκεί που είναι σήμερα ήταν η νίκη του Tyson Fury επί του Wladimir Klitschko το 2015 όταν έγινε ο αδιαφιλονίκητος παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών. Αυτός ο αγώνας από μόνος του δεν ήταν ορόσημο ούτε έσπασε κάποιο ρεκόρ, αλλά έφερε τις ζώνες βαρέων βαρών σε ένα έθνος που είχε ήδη αρκετές μεγάλες προοπτικές και έδωσε μια πλατφόρμα στον Anthony Joshua, αναμφισβήτητα το σημερινό μεγαλύτερο αστέρι στην σημαντικότερη κατηγορία της πυγμαχίας, να εκμεταλλευτεί. Η επιτυχία του Joshua από τη νίκη του Fury ήταν τόσο μεγάλη που τον Απρίλιο του 2017, πρωταγωνίστησε στον αγώνα πυγμαχίας με την υψηλότερη παρουσία ογδόντα ετών στο Ηνωμένο Βασίλειο (σ.σ. 90.000 κόσμος στο Wembley και ήμασταν κι εμείς εκεί)! Μόλις την περασμένη εβδομάδα έθεσε και πάλι ρεκόρ, αυτή τη φορά για τον μεγαλύτερο αγώνα πυγμαχίας σε εσωτερικό χώρο στον κόσμο. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν η ρεβάνς του Muhammad Ali εναντίον του Leon Spinks το 1978.


Και αυτή η ορμή δεν δείχνει κανένα σημάδι εξανέμισης σύντομα. Η κατάταξη των σημερινών πυγμάχων της κατηγορίας είναι υποκειμενική και, σε κάποιο βαθμό, θέμα προτίμησης, αλλά φαίνεται ότι έχουμε τρεις μεγάλους αθλητές ονόματι Anthony Joshua, Deontay Wilder και Tyson Fury. Ο Joshua είναι ο ενοποιημένος πρωταθλητής, ο Wilder έχει τη ζώνη WBC και ο Fury - παρά το γεγονός ότι είναι υπερβολικά υπέρβαρος επί του παρόντος και ανενεργός για δύο χρόνια - εξακολουθεί να είναι ο γραμμικός πρωταθλητής, του οποίου η αριστοτεχνική αποδόμηση του Klitschko φαίνεται όλο και πιο εντυπωσιακή μετά από τα ελαττώματα στην τεχνική του Joshua που έγιναν εμφανή στους τελευταίους του αγώνες εναντίον αντιπάλων υψηλού επιπέδου. Ο Joshua είναι χωρίς αμφιβολία o νούμερο ένα αστέρας, αλλά η σχετικά σύντομη ερασιτεχνική και επαγγελματική σταδιοδρομία του σημαίνει ότι πολλοί γνώστες έχουν βάλει ένα ερωτηματικό πάνω από το όνομά του και κοιτάζουν όλο και πιο ευνοϊκά τον Fury και τις ικανότητές του στην πυγμαχία. Από τους πολυάριθμους μαχητές που είναι καλοί αλλά όχι αστέρες, πολλοί είναι Βρετανοί· ο Dillian Whyte, ο Tony Bellew, ο David Haye, ο Joe Joyce, μεταξύ άλλων. Το γεγονός ότι ο Eddie Hearn της Matchroom Boxing είναι σε θέση να προσφέρει στον Wilder περισσότερα χρήματα από όσα κέρδισε ποτέ, και με διαφορά, για αγώνα ενάντια στον Whyte στο Ηνωμένο Βασίλειο αποδεικνύει περαιτέρω τη δεσπόζουσα θέση της χώρας.


Παρά την την κριτική κάποιων επειδή δεν έχουν παει στο Λας Βέγκας να αγωνιστούν, ο Joshua και ο Hearn έχουν πολύ βάσιμους λόγους να μην το κάνουν. Έχουν χτίσει μια τεράστια υποστήριξη με το εντός έδρας κοινό και η μετακίνηση αυτής της προσήλωσης θα δημιουργούσε κίνδυνο κλονισμου σε ένα χρόνο και τόπο όπου η εμπορευσιμότητα του Joshua είναι στα ύψη.


Η στρατηγική διορατικότητα δύο εξαιρετικά ικανών και ξύπνιων επιχειρηματιών, του Eddie Hearn και του Frank Warren, ήταν το κλειδί για την αύξηση της ανάπτυξης στην πυγμαχία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κανείς δεν είναι τόσο αφελής για να πιστέψει ότι το έπραξαν με καλοπροαίρετα κίνητρα πέραν της αύξησης των εσόδων τους, αλλά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η διαχείρισή τους ωφέλησε έντονα τους μαχητές, τους οπαδούς και το άθλημα γενικά, ειδικά σε εγχώριο επίπεδο.


Βέβαια, παραμένουν και ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της πυγμαχίας στη Βρετανία. Πόσο βιώσιμη είναι η υποστήριξη για το άθλημα και αν το αστέρι Anthony Joshua σβήσει αν θα σκάσει η φούσκα της Βρετανικής πυγμαχίας. Οι αβεβαιότητες είναι πολλές, αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο - το άθλημα δεν ήταν ποτέ ισχυρότερο στη χώρα που το γέννησε.

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now