Τα πέντε ονόματα που προστέθηκαν στο ψηφοδέλτιο του IBHOF (Μέρος Α΄)



Υπάρχουν πέντε νέα ονόματα στο φετινό ψηφοδέλτιο του International Boxing Hall of Fame (IBHOF), και ο κάθε μαχητής έχει ένα αρκετά καλό επιχείρημα για ένταξη.


Μόνο τρεις μαχητές θα εκλεγούν από τους 32 φιναλίστ στη "σύγχρονη" κατηγορία (ο τελευταίος αγώνας του μαχητή δεν μπορεί να είχε πραγματοποιηθεί νωρίτερα από το 1989), πράγμα που σημαίνει ότι, όπως συνήθως, θα αφαιρεθούν πολλά αξιοσημείωτα ονόματα.


Η πλήρης λίστα με τα ονόματα στο ψηφοδέλτιο: Yuri Arbachakov, Paulie Ayala, Nigel Benn, Ivan Calderon, Sot Chitalada, Donald Curry, Chris Eubank, Leo Gamez, Ricky Hatton, Genaro Hernandez, Julian Jackson, Vitali Klitschko, Santos Laciar, Rocky Lockridge , Miguel “Happy” Lora, James “Buddy” McGirt, Henry Maske, Dariusz Michalczewski, Sung-Kil Moon, Michael Moorer, Erik Morales, Orzubek “Gussie” Nazarov, Sven Ottke, Vinny Pazienza, Gilberto Roman, Gianfranco Rosi, Samuel Serrano, Meldrick Taylor, Fernando Vargas, Wilfredo Vazquez, Ratanapol Sor Vorapin και Ronald "Winky" Wright.


Ας ρίξουμε μια ματιά στα πέντε νέα ονόματα που προστέθηκαν φέτος.


Ivan Calderon

Ο Calderon, 42 ετών, κέρδισε παγκόσμιους τίτλους στα 48 και 49 κιλά, και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της αιχμής του ήταν ένας από τους ελίτ των κιλό προς κιλό πυγμάχων, κατατασσόμενος συχνά πίσω μόνο από τον Floyd Mayweather.


Ο Πορτορικανός με το ψευδώνυμο "Iron Boy", έγινε επαγγελματίας το 2001 και κέρδισε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο του το 2003, νικώντας τον Eduardo Ray Marquez για τον WBO τίτλο στα 48 κιλά. Έκανε 11 επιτυχείς υπερασπίσεις το 2007, πριν νικήσει το ίδιο έτος τον Hugo Fidel Cazares για τη WBO ζώνη στα 49 κιλά. Έκανε άλλες πέντε επιτυχείς υπερασπίσεις, συν έκτο αγώνα που κατέληξε σε τεχνική ισοπαλία, πριν χάσει από τον Giovani Segura το 2010 και πάλι σε ρεβάνς το 2011.


Η πτώση του ήταν παρόμοια με αυτή που είδαμε φέτος με τον Roman "Chocolatito" Gonzalez, παρόλο που οι δυο τους δεν είχαν παρόμοια στυλ. Ο Calderon ήταν αμιγώς πυγμάχος, δεν είχε πολλή δύναμη αλλά ήταν μεγάλος δεξιοτέχνης. Στο τέλος όμως εξουδετερώθηκε σε βάρη ψηλότερα από το πρωταρχικό του, εναντίον μαχητών που ίσως δεν ήταν τόσο καλοί όσο αυτός, αλλά είχαν αταίριαστα πυγμαχικά στυλ. Ο Segura, όπως και ο Srisaket Sor Rungivsai, είχε μεγάλη αντοχή στα χτυπήματα, και οι δύο νίκες του επί του Calderon ήρθαν με νοκ άουτ, το πρώτο στον όγδοο γύρο, το δεύτερο στον τρίτο γύρο με μια βολίδα στο σώμα.


Ο Calderon πυγμάχησε δύο φορές μετά τις ήττες από τον Segura, κατεβαίνοντας σε βάρος έτσι ώστε να προσπαθήσει να αναζωογονήσει την καριέρα του, που όμως δεν συνέβη. Νίκησε έναν ασήμαντο αντίπαλο, τον Felipe Rivas, τον Οκτώβριο του 2011 πριν του δοθεί ξανά ευκαιρία για τον WBO τίτλο στα 48 κιλά τον Οκτώβριο του 2012, όπου σταματήθηκε στον πέμπτο γύρο από τον Moises Fuentes.


Το τελικό ρεκόρ της καριέρας του Calderon ήταν 35-3-1 (6 KO).


Ricky Hatton

Ένας από τους πιο αγαπημένους αθλητές των φιλάθλων της εποχής του, ο "Hitman" Hatton του Μάντσεστερ έγινε επαγγελματίας τον Σεπτέμβριο του 1997 και με την πάροδο του χρόνου “πλακώθηκε” για να κατακτήσει παγκόσμιους τίτλους στα 64 και 67 κιλά.


Ο Hatton, 39 ετών, δεν ήταν ποτέ ένας πολύ ευχάριστος μαχητής όσον αφορά το θέαμα, ούτε ποτέ ένας από τους τεράστιους δεξιοτέχνες ή πυγμάχος “επιπέδου”, αλλά ήταν καλός στον αγώνα, κερδίζοντας τον πρώτο μεγάλο του τίτλο το 2000, νικώντας τον Jon Thaxton στα σημεία για να διεκδικήσει τον βρετανικό κατώτερο τίτλο στα ημιμεσαία. Έπειτα κέρδισε τον τίτλο WBU στα 64 κιλά. Η WBU ήταν μια οργάνωση που είχε ελπίδες να γίνει ένα σημαντικό εγκριτικό σώμα, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε.


Ο Hatton υπερασπίστηκε υπερήφανα αυτόν τον τίτλο για χρόνια, πριν τελικά το 2005 του δοθεί η ευκαιρία για τον IBF πρωταθλητή Kostya Tszyu, ο οποίος ήταν στο ψηφοδέλτιο του IBHOF το 2011. Ο Hatton κέρδισε τον πιο μεγάλο ηλικιακά Tszyu αφου τον σταμάτησε μετά από 11 γύρους, στον τελευταίο αγώνα του Tszyu. Ήταν η καλύτερη νίκη της καριέρας του Hatton.


Στον επόμενο αγώνα του o Hatton ενοποίησε με τον WBA τίτλο του, κερδίζοντας τον Carlos Maussa με νοκ άουτ στον ένατο γύρο, πριν ανεβεί κατηγορία, όπου κέρδισε με αμφιλεγόμενη απόφαση τον Luis Collazo για να άρει τον WBA τίτλο στα ημιμεσαία τον Μάιο του 2006.


Με τον Hatton να μην αποδίδει πολύ καλά στα 67, επέστρεψε στα 64 και κυριάρχησε επί του Juan Urango και του Jose Luis Castillo το 2007, πριν από τον μεγαλύτερο αγώνα της καριέρας του τον Δεκέμβριο στο Λας Βέγκας με επιστροφή στα ημιμεσαία για να αντιμετωπίσει τον κορυφαίο του αθλήματος, Floyd Mayweather.


Ο Hatton έκανε καλή προσπάθεια και οι οπαδοί του που ταξίδεψαν από το Ηνωμένο Βασίλειο δημιούργησαν μια αξέχαστη νύχτα με απίστευτη ατμόσφαιρα, αλλά ήταν εύκολη υπόθεση για τον Mayweather, ο οποίος τελείωσε τον Hatton στον δέκατο γύρο. Με μια εκ νέου επιστροφή στα 64, ο Hatton κέρδισε τον Juan Lazcano (όπου ο Hatton εκπλήρωσε το όνειρό του να αγωνιστεί στο City of Manchester Stadium) και τον Paulie Malignaggi, πριν βγεί άσχημα νοκ άουτ από το αριστερό χέρι του Manny Pacquiao τον Μάιο του 2009, στο τέλος του δευτέρου γύρου. Ήταν η μοναδική ήττα στην καριέρα του Hatton στα 64 κιλά.


Τρεισήμισι χρόνια μετά την ήττα από τον Pacquiao, ο Hatton επέστρεψε στα ημιμεσαία, αντιμετωπίζοντας τον Vyacheslav Senchenko στο Μάντσεστερ. Ο Hatton κέρδιζε στα σημεία έως τον ένατο γύρο, αλλά βγήκε νοκ αουτ με χτύπημα στο σώμα.


Οι επικριτές μπορεί να υποδεικνύουν το γεγονός ότι ο Hatton ποτέ δεν ήταν στην αφρόκρεμα των μαχητών, αλλά αγωνίστηκε με τουλάχιστον τρεις Hall of Fame πυγμάχους (ο Tszyu είναι μέσα, και ο Mayweather με τον Pacquiao είναι αδιαμφισβήτητες εντάξεις), έκανε καλή πορεία στα 64 και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του αθλήματος κατά τη διάρκεια των ενεργών χρόνων του.


Το τελικό ρεκόρ της καριέρας του Hatton ήταν 45-3 (32 KO).


Vitali Klitschko

O τωρινός δήμαρχος του Κιέβου, "Dr. Ironfist "ήταν για πολύ καιρό ένα από τα πιο ήρεμα αλλά συνάμα εκφοβιστικά άτομα στον πλανήτη, μια μεθοδική, στωική φιγούρα της οποίας η έκφραση δεν άλλαζε ποτέ.


Ο Klitschko, 46 ​​ετών, είχε δύο καριέρες στην επαγγελματική πυγμαχία. Η πρώτη ξεκίνησε στα τέλη του 1996 και τον είδε να γίνεται πρωταθλητής Ευρώπης το 1998 πριν κερδίσει τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο του, βγάζοντας νοκ άουτ τον Herbie Hide στον δεύτερο γύρο τον Ιούνιο του 1999, κερδίζοντας τη ζώνη WBO. Ο Klitschko υπερασπίστηκε τον τίτλο του δύο φορές πριν από μια αναπάντεχη ήττα από τον Αμερικανό Chris Byrd τον Απρίλιο του 2000, σε έναν αγώνα που προηγούταν άνετα προτού αναγκαστεί να αποσυρθεί λόγω τραυματισμού στον ώμο.


Ανάκτησε τον ευρωπαϊκό τίτλο μετά την επιστροφή του επτά μήνες αργότερα, κερδίζοντας τέσσερις ακόμα μάχες για να πραγματοποιήσει μια μεγάλη αναμέτρηση το 2003 με τον πρωταθλητή της WBC Lennox Lewis. Σε έναν από τους πιο διάσημους αγώνες αυτής της χιλιετίας στην πυγμαχία, ο Klitschko ηγείτο και στις τρεις κάρτες μετά από έξι γύρους με 58-56, αλλά ο αγώνας σταμάτησε εξαιτίας ενός άσχημου σκισίματος οπότε ο Lewis διατήρησε τη ζώνη του. Παρά τις διαπραγματεύσεις για ρεβάνς, δεν συνέβη ποτέ. Τελικά, ο Lewis αποχώρησε από το άθλημα χωρίς να ξανα αγωνιστεί, και ο Vitali έχασε την ευκαιρία για ρεβάνς εναντίον του.


Ο Klitschko κέρδισε τον κενό τίτλο της WBC τον Απρίλιο του 2004, σταματώντας τον Corrie Sanders της Νότιας Αφρικής στον όγδοο γύρο, ο οποίος χρησίμευσε επίσης ως κάποια μορφή οικογενειακής εκδίκησης, καθώς ο Sanders είχε κερδίσει τον νεαρότερο αδελφό του Vitali, Wladimir, 13 μήνες νωρίτερα.


Ο Vitali υπερασπίστηκε τον τίτλο της WBC μία φορά, κυριαρχώντας του Danny Williams (ο οποίος έγινε όνομα για ένα πολύ μικρό διάστημα χάρη στη νίκη του επί ενός τελειωμένου Mike Tyson), πριν αποσυρθεί τον Νοέμβριο του 2005 λόγω τραυματισμών.


Μετά από κάτι λιγότερο από τέσσερα χρόνια απουσίας από το άθλημα, ο Vitali επέστρεψε στη δράση με μια άμεση ευκαιρία για τον WBC τίτλο εναντίον του Samuel Peter τον Οκτώβριο του 2008. Διέλυσε τον Peter για οκτώ γύρους πριν τη διακοπή του αγώνα και στη συνέχεια υπερασπίστηκε εναντίον των Juan Carlos Gomez, Chris Arreola, Kevin Johnson, Albert Sosnowski, Shannon Briggs, Odlanier Solis, Tomasz Adamek, Dereck Chisora, και Manuel Charr, χωρίς να χάσει σχεδόν κανέναν από τους γύρους.


Από το 2008 έως το 2012, οι αδελφοί Klitschko είχαν την ηγεμονία της κατηγορίας χωρίς κανένα πραγματικό ανταγωνισμό. Οι αδελφοί ήταν δημοφιλείς, ιδιαίτερα στην πατρίδα τους και στη Γερμανία, όπου έδωσαν τη συντριπτική πλειοψηφία των αγώνων τους, αλλά πάντα έπρεπε να αγωνίζονται κατά της κριτικής ότι ήταν κορυφαίοι σε μια αδύναμη περίοδο της κατηγορίας και ότι η επιτυχία τους ήταν ίσως λιγότερο το γεγονός των ικανοτήτων τους και περισσότερο το ότι o ανταγωνισμός ήταν απαίσιος.


Παρόλα αυτά όμως, κυριάρχησαν και ήταν μεγάλοι πόλοι έλξης και μεγάλα ονόματα για το άθλημα. Ο Vitali αποχώρησε το 2013 με ρεκόρ καριέρας 45-2 (41 KO).


Φωτο: The Rome Sentinel, 15 Rounds, Daily Mail, Pinterest


  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now