Jake LaMotta (1922-2017)



Ο Jake LaMotta, ο οποίος πέθανε προχθές από επιπλοκές λόγω πνευμονίας, ήταν ο γηραιότερος ζωντανός πρώην πρωταθλητής της πυγμαχίας και ένας άμεσος σύνδεσμος με τη «Χρυσή Εποχή» του αθλήματος, όταν τα γυμναστήρια και οι σύλλογοι πυγμαχίας πολλαπλασιαζόντουσαν σε κάθε μεγάλη πόλη, όταν κάθε κατηγορία είχε πληθώρα άξιων μαχητών και όταν οι καλύτεροι πυγμαχούσαν με τους καλύτερους, και σε συχνή βάση.


Σαφώς όμως υπήρχε και η σκοτεινή πλευρά: η επιρροή του οργανωμένου εγκλήματος και ο αποκλεισμός πυγμάχων από αγώνες τίτλων και αμοιβές πολλών χρημάτων επειδή ήταν μαύρα ή διότι οι μαχητές δεν έπαιζαν με τους κανόνες της μαφίας. Ο LaMotta γνώριζε από πρώτο χέρι για τέτοια πράγματα. Έλαβε μόνο μια ευκαιρία για τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία κιλά, αφού συμφώνησε να βάλει κάποια επιπλέον χρήματα στις τσέπες των μαφιόζων “στήνοντας” τον αγώνα του με τον Billy Fox.


 Ο LaMotta στη νίκη του επί του Tiberio Mitri το 1950


Η καριέρα του LaMotta είναι θρυλική και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπαίνει σε οποιαδήποτε συζήτηση με θέμα τους μεγαλύτερους πυγμάχους όλων των εποχών. Έχει τους επικριτές του που επισημαίνουν την τάση του Jake να αναζητά αγώνες στα ημιμεσαία, αλλά κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι ο Jake δεν κέρδισε στα ίσια μια μακρά λίστα πυγμάχων που μπήκαν μετά στο Πάνθεον του αθλήματος. Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει τον Marcel Cerdan, τον Fritzie Zivic, τον Tommy Bell, τον Holman Williams, τον George Costner, τον Bob Satterfield, τον Tony Janiro και, φυσικά, το όνομα με το οποίο θα συνδέεται για πάντα ο LaMotta, τον Sugar Ray Robinson.


Ο LaMotta φημίζεται τόσο για το επιθετικό του στυλ όσο και για την απίστευτη αντοχή του. Κατατάσσεται ως ένα από τα καλύτερα "πηγούνια" όλων των εποχών, ένας μαχητής που δοκίμαζε τη δύναμη του αντιπάλου του και δεχόταν χτυπήματα για να ρίξει κι ο ίδιος. Αλλά εκτός από το ότι ήταν επιθετικός πυγμάχος που του άρεσαν οι ανταλλαγές, ο LaMotta μπορούσε να είναι και πανούργος. Ήξερε πώς να μετριάζει τα χτυπήματα, κινώντας το κεφάλι του προς την ίδια πορεία με το χτύπημα (roll with the punch) και ήταν επίσης εξειδικευμένος στο να κάνει τον "ψόφιο κοριό", δηλαδή να προσποιείται πως πληγώθηκε και με τον τρόπο αυτό να εξαπατά τους αντιπάλους του να τον χτυπήσουν με όλη τους τη δύναμη, κουράζοντάς τους ή αφήνοντας ανοίγματα τα οποία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί.


LaMotta vs Robinson


Ο νεαρός LaMotta μεγάλωσε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και είχε αρκετά πάρε-δώσε με την αστυνομία για μικροεγκλήματα, προτού πάρει σοβαρά την πυγμαχική του καριέρα. Είχε την ενθάρρυνση του πατέρα του να πυγμαχήσει και έγινε επαγγελματίας το 1941 στην ηλικία των 19 ετών, αγωνιζόμενος 23 φορές στο πρώτο του πλήρες έτος δράσης. Γρήγορα έγινε δημοφιλής και θεωρήθηκε φέρελπις καθώς και ατραξιόν εισιτηρίων. Η αντιπαλότητά του με τον Ray Robinson ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1942 και το επόμενο έτος ο LaMotta έδωσε στον Sugar Ray την πρώτη του ήττα.


 Zivic vs LaMotta II, 1943. Νικητής ο Zivic με απόφαση πλειοψηφίας


Ο LaMotta διατήρησε έναν ταραχώδη ρυθμό, αγωνιζόμενος τουλάχιστον δώδεκα φορές το χρόνο (σ.σ. το χρόνο! Ποιος το κάνει αυτό σήμερα;;), συγκεντρώνοντας έναν τεράστιο αριθμό γύρων εναντίον μερικών από τους καλύτερους πυγμάχους της εποχής, αλλά ταυτόχρονα και απογοητευμένος αφού δεν έβλεπε να πλησιάζει η ευκαιρία του για παγκόσμιο τίτλο. Το 1946, παρά το γεγονός ότι ήταν αναμφισβήτητα ο πιο άξιος υποψήφιος στα μεσαία, ο πρωταθλητής Tony Zale προτίμησε να αγωνιστεί σε τρεις απίστευτους αγώνες με τον Rocky Graziano και ο LaMotta ήταν πραγματικά εκτός τίτλου. Μετά την επανάκτηση του τίτλου από τον Graziano, ο Zale προσπέρασε και πάλι τον Jake για να πυγμαχήσει με τον Γάλλο Marcel Cerdan, ο οποίος σταμάτησε τον "Άνθρωπο από Ατσάλι" εντός 12 γύρων (σ.σ. τότε ήταν 15 οι γύροι).


Cerdan vs LaMotta, 16/06/1949


Το Νοέμβριο του 1947 ο LaMotta υπέστη μια αναπάντεχη ήττα από τον Billy Fox, η οποία αμέσως ήγειρε υποψίες. Ο ισχυρισμός του LaMotta ήταν ότι ανάρρωνε από τραυματισμό αλλά μόλις επτά μήνες αργότερα προκάλεσε τον Cerdan για υπεράσπιση του τίτλου του στα μεσαία. Στον πρώτο γύρο ο Jake μπήκε με δυνατή επίθεση  και όταν ο Cerdan προσπάθησε να τον αγκαλιάσει, ο LaMotta τον έριξε κάτω. Η πτώση τραυμάτισε τον αριστερό ώμο του Cerdan και αναγκάστηκε να μαχηθεί με μόνο ένα χέρι, που οδήγησε τη γωνία του Cerdan να σταματήσει τον αγώνα μετά από τον ένατο γύρο. Τέσσερις μήνες αργότερα ο Cerdan σκοτώθηκε όταν το αεροπλάνο του, που επέστρεφε στην Αμερική από τις Αζόρες για τη ρεβάνς, συνετρίβη.


 O LaMotta με τη ζώνη του μετά τη νίκη επί του Cerdan


Το επίκεντρο της κυριαρχίας του LaMotta ως πρωταθλητής ήταν η δραματική μάχη του με τον Laurent Dauthuille το Σεπτέμβριο του 1950. Χάνοντας στα σημεία, έκανε μια απογοητευτική προσπάθεια στον τελευταίο γύρο να χτυπήσει τον διεκδικητή με μόλις 13 δευτερόλεπτα στον αγώνα. Η απόδοση του LaMotta είχε αρχίσει να παίρνει την κατιούσα και στην επόμενο αγώνα έχασε τον παγκόσμιο τίτλο του όταν ο Robinson τον σταμάτησε στην περίφημη "Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου", ένας αγώνας για τον οποίο ο Jake ήταν αουτσάιντερ με απόδοση 3:1. Ο Robinson έκανε τον LaMotta ό, τι ήθελε μέσα στο ρινγκ αλλά, φημισμένα, ο "Ταύρος του Μπρονξ" καυχιόταν ότι στις έξι μάχες τους ο μεγάλος Sugar Ray ποτέ δεν κατάφερε να τον ρίξει νοκ ντάουν. Με εξαίρεση τον αγώνα με τον Billy Fox, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Jake LaMotta απέτυχε να βγάλει το δεκαπεντάγυρο.


 LaMotta vs Robinson στη "Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου"


Μετά από αυτό, η καριέρα του Τζέικ επιβραδύνθηκε. Είχε δώσει περίπου 90 σκληρούς αγώνες μέσα σε δέκα χρόνια και η φθορά είχε αρχίσει να δείχνει. Φαινόταν να έχει τελειώσει όταν, για πρώτη φορά στην καριέρα του, έπεσε από τον ελαφρύ βαρέων βαρών αντίπαλό του Danny Nardico και σταμάτησε ο αγώνας σε επτά γύρους. Επέστρεψε το 1954 για να πυγμαχήσει τρεις φορές πριν αποσυρθεί για τα καλά. Το ρεκόρ του ήταν 83-19-4 (30 ΚΟ).


Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο LaMotta ασχολήθηκε με μπαρ και νυχτερινά κέντρα και προσπάθησε να γίνει ηθοποιός. Ένα ανήλικο κορίτσι βρέθηκε να προσφέρει ερωτικές υπηρεσίες επί πληρωμή σε ένα από τα καταστήματά του, οδηγώντας σε ποινή φυλάκισης έξι μηνών για συνέργεια σε πορνεία το 1958. Πριν από αυτό, ο LaMotta είχε τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας όταν κατέθεσε σε επιτροπή της Γερουσίας των ΗΠΑ που διερευνούσε την επιρροή του οργανωμένου εγκλήματος στην επαγγελματική πυγμαχία. Ο Jake ομολόγησε αυτό που είχε υποψιαστεί η κοινή γνώμη, ότι είχε “στήσει” τον αγώνα κατά του Fox με αντάλλαγμα την εγγύηση ευκαιρίας για τίτλο.


Εξώφυλλο στο περιοδικό The Ring, 1949


Το 1970 ο LaMotta δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, Ταύρος Μαινόμενος: Η Ιστορία Μου (Raging Bull: My Story). Το βιβλίο περιέγραφε την εγκληματική του ζωή ως νεαρός, το χρόνο του στη φυλακή, την ταραχώδη προσωπική του ζωή και την καριέρα του στην πυγμαχία. Ανέφερε επίσης τους τελικά ανεπιτυχείς αγώνες του να αποφύγει τη μαφία στην προσπάθειά του για μια ευκαιρία για τον παγκόσμιο τίτλο. Το βιβλίο προσέλκυσε την προσοχή του Robert De Niro και του Martin Scorcese, οι οποίοι το προσάρμοσαν και μετέτρεψαν στην ταινία Raging Bull που κέρδισε Όσκαρ το 1980. Το 2007 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το κατέταξε πίσω από τον Πολίτη Κέιν, το Νονό και την Καζαμπλάνκα στον κατάλογο των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών.


Η επιτυχία της ταινίας, η ξεχωριστή προσωπικότητα του LaMotta καθώς και οι αμέτρητες δημόσιες εμφανίσεις του, διατήρησαν τη φήμη του ως αστέρα και σπορ διασημότητα. Και ενώ η καριέρα του καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την εκπληκτική αντιπαλότητα των έξι αγώνων με το Sugar Ray Robinson, η ζωή του έξω από το ρινγκ ενίσχυσε την εικόνα του ως ένα από τα "κακά παιδιά" της πυγμαχίας σε μια εποχή που η πυγμαχία ήταν ακόμα πιο σκληρή και μοχθηρή απ’ ότι είναι σήμερα. Ο Jake LaMotta είναι ένας πραγματικός θρύλος της πυγμαχίας και όσο υπάρχουν γυμναστήρια και σύλλογοι πυγμαχίας και επαγγελματική πυγμαχία, ο "Ταύρος του Μπρονξ" δε θα ξεχαστεί ποτέ.


  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now