20.06.1980: Leonard vs Duran I



20 Ιουνίου 1980. Έχουν περάσει 37 ολόκληρα χρόνια αλλά τότε ήταν ο αγώνας που ήθελαν όλοι να δουν. Σήμερα είναι εύκολο να ξεχάσουμε πόσο τεράστιο ήταν αυτό το γεγονός, απλά επειδή ο κόσμος έχει αλλάξει τόσο πολύ. Αλλά για τους οπαδούς της πυγμαχίας που τον είδαν, η πρώτη σύγκρουση Duran vs Leonard παραμένει αξέχαστη.


Βέβαια, το μέγεθος της επαγγελματικής πυγμαχίας ήταν διαφορετικό τότε· μεγαλύτερο. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μόνο μερικά κανάλια στις τηλεοράσεις τους για να επιλέξουν, πριν τα συνδρομητικά κανάλια, σίγουρα πριν το διαδίκτυο, ένας υπεραγώνας στην μετά-Ali εποχή και τον "Rocky Balboa" ήταν πραγματικά ένα τεράστιο, παγκόσμιο γεγονός. Ο αγώνας αυτός όμως ήταν και μοναδικός διότι οι λάτρεις των σπορ ήταν εξοικειωμένοι μόνο με τους πυγμάχους των βαρέων βαρών οι οποίοι ήταν αυτοί που προσέλκυαν τα μεγάλα πλήθη και τα πολλά χρήματα. Επιπλέον, κανένας Λατινοαμερικανός πυγμάχος δεν είχε προσελκύσει ποτέ τόσο έντονο ενδιαφέρον από το ευρύ κοινό και τον μέσο οπαδό.



Αμφότεροι οι Duran και Leonard ήταν κάτι περισσότερο από πυγμάχοι· το 1980 ήταν σούπερ σταρ. Και αυτός o αγώνας ήταν κάτι περισσότερο από έναν αγώνα πρωταθλήματος πυγμαχίας. Ήταν πραγματικά ο αγώνας που όλοι κατά κάποιον τρόπο ήξεραν ότι θα ήταν κάτι αξέχαστο, κάτι σπουδαίο. Δεν ήταν μόνο ένας από τους πιο προσοδοφόρους αγώνες στην ιστορία του μποξ, ήταν ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας σημασίας, η μονομαχία με τις μεγαλύτερες αμοιβές στην (έως τότε) ιστορία, και ένα σπάσιμο ρεκόρ τηλεθέασης.


Η μονομαχία είχε κυριεύσει τη φαντασία του κοινού, όπως κανένας άλλος μετά από τις τεράστιες μάχες του Muhammad Ali εναντίον του Joe Frazier τη δεκαετία του '70. Οι αντίθετες προσωπικότητες, τα υπόβαθρα και τα πυγμαχικά στυλ δημιούργησαν κάτι που όλοι ήθελαν να δουν. Κατά τους μήνες που προηγήθηκαν μέχρι τις 20 Ιουνίου, οι προσδοκίες και ο ενθουσιασμός ήταν αδύνατο να παραβλεφθούν καθώς ήταν πρωτοσέλιδο και κεντρικό άρθρο ειδήσεων σε όλα τα μεγάλα περιοδικά. Τεράστιες διαφημίσεις εμφανίστηκαν στις εθνικές εφημερίδες και η διαφημιστική εκστρατεία πριν από τον αγώνα έπαιζε στην κεντρική τηλεοπτική ζώνη. Το πρωινό την επομένη του αγώνα, οι αναφορές δεν έγιναν μόνο στους αθλητικούς τίτλους αλλά ήταν η είδηση της ημέρας και το ενδιαφέρον παρέμεινε τόσο υψηλό που τα τηλεοπτικά δίκτυα έκαναν ρεπορτάζ για εβδομάδες.


Οι διοργανωτές του αγώνα επέλεξαν το Μόντρεαλ ως τον τόπο του αγώνα διότι ήταν η πόλη όπου ξεκίνησαν όλα για τον Sugar Ray Leonard τέσσερα χρόνια νωρίτερα. όταν μπήκε στις καρδιές εκατομμυρίων Αμερικανών κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1976. Το φανταχτερό στυλ, οι τηλεοπτικές συνεντεύξεις με τον Howard Cosell, όλα αναδείκνυαν τη φυσική του γοητεία και η ιστορία του πώς αγωνιζόταν με μια φωτογραφία της αγαπημένης του μέσα στα πυγμαχικά του παπούτσια βοήθησαν στο να γίνει σταρ με προσοδοφόρα συμβόλαια με τη 7Up και τη Nabisco (σ.σ. μπισκότα). Σίγουρα οι αναμνήσεις του Ολυμπιακού θριάμβου του, μόλις τέσσερα χρόνια πριν, θα μεταφράζονταν σε ένα πλήθος υπέρ του στο Μόντρεαλ, σε αντίθεση με τους Λατίνους υπέρ του Duran, που θα είχαν πλημμυρίσει τις κερκίδες στο Λας Βέγκας, τη Νέα Υόρκη ή το Λος Άντζελες.


Τα πράγματα δεν πήγαν όπως το είχαν σκεφτεί όμως. Οι Μοντρεαλίτες δεν χάρισαν απλόχερα την υποστήριξή τους στον Leonard, όπως περίμενε η ομάδα του, και δεν επηρεάστηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους χορηγούς του. Ο Duran, βλέποντας αυτό, έκανε μια έξυπνη κίνηση για να κερδίσει τους ντόπιους: Έχοντας μόλις κατεβεί από το αεροπλάνο κατά την άφιξή του, είπε στους δημοσιογράφους ότι αγαπούσε τον γαλλο-καναδικό λαό και ότι ήταν ενθουσιασμένος που ήταν εκεί. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης στο Μόντρεαλ φορούσε ένα μπλουζάκι που έγραφε "Bonjour Montreal!". Για να εξασφαλίσει περαιτέρω την υποστήριξή τους κατά τη διάρκεια του αγώνα, η συνοδεία του Duran κυμάτιζε όχι μόνο τη σημαία του Παναμά στην είσοδό του στο ρινγκ, αλλά και τη σημαία του Κεμπέκ, τη Fleurdelisé. Απροσδόκητα, και για πρώτη φορά στην καριέρα του, ο Leonard ανταγωνίζονταν μπροστά σε εχθρικό πλήθος.


Αυτό το πλήθος ήταν και μακράν το μεγαλύτερο στην καριέρας του Leonard αλλά και του Duran. Το τεράστιο Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ φιλοξένησε πάνω από 46.000 οπαδούς που παρευρέθηκαν εκείνο το βροχερό βράδυ του Ιουνίου σε μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες προσελεύσεις σε αγώνα πυγμαχίας των τελευταίων δεκαετιών, μαρτυρία του μεγάλου ενθουσιασμού που ενέπνευσε το γεγονός.


Μετά από αυτές τις τεράστιες προσδοκίες, ο αγώνας άξιζε και με το παραπάνω. Το Duran εναντίον Leonard ήταν μια αρχαιοελληνική τραγωδία σε τρεις πράξεις, ένας συναρπαστικός, γρήγορος, εξαντλητικός πόλεμος με ροή καθώς ο Duran κυριάρχησε στους πρώτους γύρους, ο Leonard ανέκαμψε στη μέση και οι δύο τους πυγμάχησαν με απίστευτη μανία στους τελευταίους γύρους. Ο αγώνας ήταν τόσο ανταγωνιστικός και σκληρός που το αποτέλεσμα παρέμεινε αμφίβολο μέχρι να ανακοινωθεί τελικά η επίσημη απόφαση.



Αλλά τελικά, αναμφισβήτητα, εκείνη η βραδιά ανήκε στον "Manos de Piedra". Ο ίδιος υπαγόρευε τόσο το ρυθμό όσο και τους όρους της μάχης, επιτιθέμενος αδιάκοπα, κατευθύνοντας τις γροθιές του προς το στόχο χωρίς δισταγμό ή αμφιβολία. Ο πρωταθλητής Leonard έδειξε ψυχή και θέληση, αλλά η μανία και η συνεχής επιθετικότητα του Duran ενισχύθηκαν από δύο παράγοντες. Πρώτον, o Leonard αγωνίστηκε πατώντας στα πέλματά του. Όπως έδειξε η ρεβάνς του αγώνα στη Νέα Ορλεάνη το 1982, ο Sugar Ray ήταν απόλυτα ικανός να πυγμαχήσει και στις μύτες και με πλευρική κίνηση για να αποτρέψει την επίθεση του Duran αλλά στο Μόντρεαλ ή δεν ήθελε ή δεν μπορούσε· ίσως λίγο και από τα δύο. Σε κάθε περίπτωση, ο Leonard δεν προσπάθησε να αποφύγει τις ανταλλαγές χτυπημάτων με τον Duran στην κοντινή απόσταση -τουναντίον- που όμως σαν τακτική επιλογή μείωσε σημαντικά τις πιθανότητές του να κερδίσει.


Κατά δεύτερον, οι προπονητές του Duran εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους σχετικά με την επιλογή του διαιτητή, Carlos Padilla, παραπονούμενοι ότι είχε την τάση να χωρίζει τους αθλητές γρήγορα, εμποδίζοντας τους επιθετικούς πυγμάχους να δουλέψουν το “μέσα”. Ως επιχείρημα έφεραν την ήττα του Vito Antuofermo από τον Alan Minter νωρίτερα εκείνο το έτος, όπου διαιτητής ήταν ο Padilla. Ο Ray Arcel μάλιστα δήλωσε δημόσια ενώπιον του Padilla το εξής: "Είσαι καλός διαιτητής, αλλά ελπίζω να αφήσεις τον μαχητή μου να κάνει τον αγώνα του μέσα". Η πίεση που ασκήθηκε έπιασε, καθώς και ο Duran και οι οπαδοί, που ανέμεναν συναρπαστική δράση, δε θα μπορούσαν να είχαν πετύχει κάτι καλύτερο: Ο Padilla αντί να χωρίζει διαρκώς τους μαχητές όταν αγκαλιαζόντουσαν, όπως έκανε συνήθως, τώρα απλά ακουμπούσε τα γάντια των δύο πυγμάχων, αναμένοντας να χωριστούν, δίνοντας έτσι το πλεονέκτημα του χρόνου στον διεκδικητή Duran να αγωνιστεί όπως ήθελε, από πολύ κοντά. Το τελικό αποτέλεσμα αυτών των δύο παραγόντων ήταν ότι ο Duran είχε την τέλεια ευκαιρία να πάρει την πρωτοβουλία και να επιβάλει τη θέλησή του. Και o Roberto χρειαζόταν πάντοτε μόνο μια ευκαιρία για να κάνει ζημιά.



Παρόλα αυτά, ο αγώνας ήταν απίστευτα κοντά στο σκορ, με τους δύο άνδρες να προσφέρουν εκπληκτικό θέαμα και να κερδίζουν εναλλάξ γύρους. Η μάχη έβγαλε τον καλύτερο εαυτό και των δύο πραγματικά μεγάλων πρωταθλητών και "O Καυγάς στο Μόντρεαλ" κατατάσσεται στις καλύτερες στιγμές της επιφανούς καριέρας τους. Μεταξύ όλων των υπεραγώνων των τελευταίων δεκαετιών, το Duran vs Leonard ξεχωρίζει για την πυγμαχική ικανότητα και την ακατάπαυστη έντασή του.


Τελικά, η υπερβολική προσπάθεια του Leonard να νικήσει τον πρώην πρωταθλητή ελαφρών βαρών στο δικό του παιχνίδι, στο “μέσα” και στο “σώμα με σώμα”, ενώ όμως έκανε έναν καταπληκτικό αγώνα, αποδείχθηκε ανεπαρκής. Η επιθυμία του να δείξει ότι ήταν τόσο σκληρός όσο και ο Duran ήταν το μεγάλο λάθος του Sugar Ray. Ο Roberto κέρδισε δικαιολογημένα την απόφαση και ενώ ο αγώνας ήταν αναμφισβήτητα πολύ κοντά στη βαθμολόγηση, δεν υπήρξαν σοβαρά παράπονα για την ετυμηγορία (15 γύροι, 144-145, 147-148, 144-146).


Το Duran εναντίον Leonard δεν ήταν μόνο ένα μεγάλο γεγονός από μόνο του. Ξεκίνησε μια δεκαετία υπεραγώνων μεταξύ των ανερχόμενων αστέρων στις χαμηλότερες κατηγορίες βάρους. Τα προηγούμενα χρόνια, ήταν κυρίως οι βαρέων βαρών πυγμάχοι, και κυρίως ο Muhammad Ali ο οποίος αποκόμισε τεράστιες αμοιβές καθώς και την απόλυτη προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Αλλά τη δεκαετία του '80, ο Leonard, ο Duran, ο Thomas Hearns, ο Aaron Pryor, ο Marvin Hagler και ο Alexis Arguello είχαν το προβάδισμα και ήταν αυτοί που κέρδισαν εκατομμύρια δολάρια χάρη σε αυτόν τον συναρπαστικό πόλεμο μεταξύ του Leonard με τον Duran που έφερε πολλούς νέους οπαδούς στο άθλημα, ενώ απέδειξε ότι τα μεγάλα δολάρια ερχόντουσαν και από τους μικρόσωμους άντρες.


Είναι περιττό να πούμε ότι αυτή η νίκη ήταν η μεγαλύτερη της καριέρας του Roberto Duran, μια εξαιρετική απόδοση που έμεινε στην κορυφή μιας απίστευτης δεκαετίας στο ελίτ επίπεδο του αθλήματος. Το ρεκόρ του τώρα ήταν το καταπληκτικό 72-1 με 55 νοκ άουτ και οι ειδήμονες τον συνέκριναν άνετα με τους θρύλους του παρελθόντος, βάζοντας τον γενειοφόρο πολεμιστή με το βλοσυρό βλέμμα και τον αλαζονικό χαρακτήρα στην ίδια κατηγορία με τον Sugar Ray Robinson, τον Joe Louis και τον Henry Armstrong. Λαμβάνοντας υπόψιν όλα αυτά που είχε επιτύχει, μαζί με την εκπληκτική του απόδοση ενάντια στο νεότερο, γρηγορότερο και φυσικά μεγαλύτερο σωματικά Leonard, αυτές οι συγκρίσεις ήταν απολύτως κατάλληλες. Οι οποίες, βέβαια, έκαναν το φιάσκο στη Νέα Ορλεάνη, μόλις πέντε μήνες αργότερα, ακόμα πιο τραγικό.



  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2020 In The Ring

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now